CHISMOSO/ CHISMOSA

there was a fire awhile ago at our subdivision.
all of the people, even non-neighbors rushed to our subdivision just to witness it.
i have never thought before how chismax people get.
but when i saw the many people running to our subdivision to witness the fire, i guess they reaaly tend to become chismosa/ chismoso when it comes to those things.
and what did i do during the incident?
i just waited for some tricycle so that i could go to Toril.
and even tricycles were nowhere to be found because of the fire that happened.
Tricycle drivers also rushed to the place of the incident and did not bother to catch some passengers that would have had.

laugh trip whole afternoon.
my gosh. hahahaha. i'm just happy that i have friends who are open-minded, funny and serious at the same time.
friends you can depend on whenever you need a shoulder to lean on and even when you don't need one.
:)

WHY?????

matagal-tagal narin akong di nakakapagblog dito.
siguro ay dahil sa kabisihan sa life ay nakakaligtaan ko nang magblog at kung minsan pa talaga ay dahil tinatamad lang ako.

kaya ngayon ako ay nagbabalik na naman.

heto na naman tayo.
bat mo ba akong pilit ginugulo?
sinusubkan na nga kitang kalimutan, pero pag ako ay nag.iisa, lagi kitang naalala.
pwedeng layuan mo na ako?
matagal ko nang tanggap ang pangyayaring yon. at dahil diyan ay talaga naman nahihirapan akong magtiwala na sa mga lalaki.

pero teka lang, hindi ang mga EX ang tinutukoy ko dito.
pero isang sikreto na kaunti lamang nag nakakaalam.
isang sikretong di ko masabi-sabi sa lahat dahil natatakot ako.
natatakot ako kung anung pwede nilang maisip pag nalaman nila ito.

kung minsan ako ay naiiyak na lamang kapag naiisip ko ang bagay na ito.
di kasi maiwasan kung minsan eh.
siyempre naging parte na ito nang katauhan ko.
paano ko pa ba ito makakalimutan?
kung di naman talaga nakakalimot ang tao? nagpapatawad lamang?

kaya mga kaibigan ko, wag kayong magtaka kung bakit ayokong mag-isa sa panahon na ito at palagi akong naghahanap ng kasiyahan pag kasama ko kayo.

ito kasi ang paraan ko para pansamantalang di ko maalala ang sikretong aking tinutukoy dito sa blog na ito.

sa totoo lang, may mga panahong pag ako ay nagiisa, di ko maiwasan ang umiyak. kasi naman eh...

bakit ba kasi sa akin dapat mangyari yon?
ano bang dahilan kung bakit sa akin nagyaring yon?
dahil kaya ko bang tanggapin lahat? dahil malakas ako?

siguro nga malakas ako. pero may mga panahong sasandal na lamang ako sa balikat ng mga kaibigan ko o di kaya'y yayakapin sila.
kasi di naman talaga sa lahat ng oras, malakas ako eh.

tao lamang ako. :(

TRANSFORMERS

my gawd..
after the long wait,
i finally had the chance to watch that movie.
actually, that's one of my fave movies.
and even when i was still a child,
i would watch the cartoon series(?) everyday.

i dunno why i like this movie.
maybe because i'm into action movie but not having too much action
that you could not understand anymore the story.
or the sound effects the cars(?) or trucks(?) produce everytime they become robots.
i just really, really larb watching them transform.. hahaha!

i really think this movie would be a total hit since
in every mall here in davao, there are four allotted cinemas for it.
and all of them have long lines of people waiting to buy movie tickets.
some of my friends even come back everyday either
because the lines are too long for them to wait or
there are no longer tickets available for them to buy.

at least, in my case, i was able to watch the movie without waiting too long. hahaha.
but aside from the action scenes that it contains, it also teaches some lessons that we ought to learn.
but of course, we'll be able to learn all of them once we experience them. hahaha.

i just hope there would be a transformers 3. hahaha.
kung kay beth della pa, thumbs up ang mive.
pero sa kin, two thumb up!

and to end this blog, i would like to use a quotable quote from the mive itself:

" when i rise, you fall.. " :D

A REALIZATION

before, i believed that people never forget.
they just accept what is happening around them.
i have believed that i would always believed that thought.
but then again, people make you change the way you think,
the way you see life,
the way you love.
i know i should not write things like this anymore.
but well, i couldn't help it.
especially when it hits you sa face mismo ang realization na ganito.
i guess no matter what i do, the past will always haunt me.
and it's up to me how i will handle that fact.
well, i'm handling it pretty good.
and i know i will handle it better. sooner or later.
because of the way i handle it,
i have come to realize that well,
PEOPLE DO FORGET AND IT'S UP TO YOU IF YOU DECIDE TO FORGET THEM AS WELL..

salamat.

last sem palang, pinili na namin ang mst 3 teacher na pakiramdam namin
na hindi kami ibabagsak.
sabi nila si mam mayang daw.
o sige siya.

dumating ang enrolment, nashock nalang kami at si sir vladi na pala ang teacher namin.
pero sabi parin nila, chox lang daw siya.
may tendency nga lang ipakumplika ang lahat.
peor nag-enjoy naman din kami sa kanya.

hanggang sa inanunsya ni sir na kelangan may lumipat ang isa sa amin sa section ni
mam gamot (mst 3 yun) para hindi raw madissolve ang section na yun.
edi ciempre sigawan ang lahat.
lalo na nung ginatungan ni sir at sinabi niyang random daw ang pagpili kung sino ang lilipat.
basta ok sa skeduyl ng taong yun.
edi isang malaking OMG nalang ang nasabi namin.

dumating ang araw na pinili na kung sino.
kaso di pumayag si ate kasi allotted na raw for thesi yung time niya na yun.
edi pumili ulit si sir.
akalain mu ba namang yung barkada pa naman ang nasali plus tatlong di kasali sa grupo namin?
at sabi pa ni sir, isa raw dapat samin ang magsakripisyo..
eh para kasi saming barkgda, pak one, pak all.
kung sino ang malipat, lahat kami lilipat.
edi bunutan na naman ulit.
at hayun.
nabunot ang pangalan ko.
anu pa nga ba, edi lipat kaming lahat sa kabila.
hahaha.
buti nalang at supportive ang uber friends ko.
di nila talaga ako iniwan.
sweet diba? hahaha.
kahit alam nilang di sigurado ang future namin kay mam gamot, patuloi parin.
kasi nga, tulong-tulong kami.
at optimistic ang pagiisip. :)
sana nga kaming lahat ay makapasa.
sabi nga nila,
"if you think you can, you can! "
totoo naman siguor yan noh?

sana nga lang at di namin makalimutan na may klase na kami ng 1pm.
at nang dahil din jan.
manglilibre pa ako ng coke float sa kanila.
chox na yan..
at least napatunayan namin sa isa't isa kung gaano
katibay ang aming samahan.
thank you uber friends!

hakot dito, hakot duon.

in just a span of two weeks, feel ko ilang lingg na kaming nasa school..
the fact na hindi pa kami nagiging madugo sa thesis namin, pero ang utak ay pagod na pagod na..
agree ako kay maan..
feel kasi nmn we are Superwomen..
oo lang ng oo..
pero kung iisiping mabuti, sino bang gagawa nun kundi kami lang diba?
sa dami-rami ng dapat isipin, nakakalimutan ko na ng madalas ang unang iisipin..
di ko na alam kung anu ang dapat unahin..
di ko nga akalain na ganito na pala ka.busy ang life na pinili namin..
at hindi rin pala biro ang lahat ng ito.
mabuti nalang kamo ay masaya kami habang ganito kami..
sinupsurtahan kasi namin ang isa't isa..
walang iwanan kumbaga..

at meron pang isa, napansin nila last friday, lahat ata ng orgheads sa school, hinakot ng bloc namin..
ang kapal talaga namin.. hahaha!